Przyjęcie i atak w siatkówce

Standardowy

Kilka miesięcy temu pokusiłem się o napisanie artykułu na temat bloku. W dniu dzisiejszym przyszedł czas na kolejne elementy siatkarskiego rzemiosła: przyjęcie oraz atak. Życzę miłej lektury.

Przyjęcie sposobem dolnym

Przed kontaktem z piłką należy przyjąć odpowiednią postawę, a mianowicie zawodnik powinien znaleźć się w pozycji wykroczno – rozkrocznej (by móc łatwo skorygować pozycję), naprzeciwko kierunku skąd nadlatuje piłka. Nogi muszą być ugięte w stawach – biodrowym, kolanowym oraz skokowym. Ramiona należy wyprostować w stawach łokciowych nie zapominając, iż powinny się one znajdować na wysokości kolan. Dłonie należy tak, aby ułatwiły wspominaną wcześniej czynność. Piłka odbijana jest wewnętrzną powierzchnią przedramion.

Dzięki opanowaniu prawidłowej techniki przyjęcia sposobem dolnym zawodnik uniknie błędów takich jak:

Brak kontroli nad piłką (gdy ramiona będą zbyt rozluźnione lub usztywnione)

Spóźnione przyjmowanie postawy gotowości w stosunku do nadlatującej piłki

Uginania rąk w stawach łokciowych w momencie kontaktu z piłką

Przyjęcie sposobem górnym

Przed kontaktem z piłką należy przyjąć pozycję wykroczno – rozkroczną. Ważne jest, aby odbicie piłki nastąpiło nie w ruchu, a po zatrzymaniu się. Dłonie powinno się ułożyć w tzw. „koszyczek” by piłka mogła spokojnie do „niego” wpaść (kciuki i palce wskazujące skierowane do siebie tak by utworzyły trójkąt równoboczny, wszystkie palce dłoni ugięte w stawach paliczkowych luźno rozstawione, dłonie odchylone w kierunku grzbietowym, kontakt z piłką następuje najpierw opuszkami palców). Odbicie piłki rozpoczyna się od wyprostowania nóg w stawach kolanowych i skokowych. W trakcie odbicia ramiona częściowo prostują się w stawach łokciowych, a dłonie po opuszczeniu piłki pozostają w ustawieniu jak do odbicia. Ważny jest tutaj ruch wypchnięcia piłki (jednocześnie w górę i w przód), który powinien odbywać się wraz ze wsparciem pracy nóg.

Dzięki opanowaniu prawidłowej techniki przyjęcia sposobem górnym zawodnik uniknie błędów takich jak:

Błędne ułożenie ramion, dłoni i palców niewłaściwie dopasowanych do kształtu piłki

Brak nawyku przyjęcia stabilnej postawy bezpośrednio przed przyjęciem, które często skutkuje niedokładnym odbiorem, bądź nawet błędem i stratą punktu

Brak skoordynowanej pracy rąk i nóg

Rzucenie piłki zamiast jej wypchnięcie

Przyjęcie różnych typów zagrywek

Taką zagrywkę (w miarę możliwości) staramy się przyjmować sposobem dolnym. Jeśli nie ma innej możliwości należy odbierać piłkę sposobem górnym. Z reguły do takich zagrywek do przyjęcia staje trzech zawodników. Gdy zespół posiada graczy specjalizujących się w przyjęciu takiej zagrywki np. libero, to można przyjmować tylko w dwóch. Podstawowym celem tego systemu jest to, aby zespół miał możliwość wykorzystania wszystkich opcji w ataku.

W tym wypadku najważniejsze jest utrzymanie piłki w grze. Taką zagrywkę przyjmujemy dolnym sposobem na tak zwaną „świecę” (piłka zostaje przyjęta do góry tuż poniżej górnej granicy hali). Wielu trenerów zwraca uwagę, aby mocnych zagrywek nie przyjmować „w punkt”, gdyż w wielu przypadkach przyjmujący albo dostarcza piłkę przeciwnikom, albo popełnia błąd kosztujący zespół cenny punkt.  Z reguły do takich zagrywek do przyjęcia staje trzech zawodników. Czasami zdarza się jednak, iż trenerzy decydują się, aby ich zawodnicy przyjmowali mocną zagrywkę w czterech. To czy dojdzie do takiej sytuacji zależy głównie od umiejętności przyjęcia piłki przez atakującego.

Po przyjęciu zagrywki rozgrywający wystawia piłkę do kolegów w celu wykonania ataku. W niniejszym artykule nie będę rozpisywał się na temat rozgrywającego, ponieważ po pierwsze nie jestem wybitnym znawcą gry „mózgu” zespołu siatkarskiego, poza tym nawet gdybym nawet spróbował to opisać jestem pewien, że 95% z czytających nie zrozumiałoby treści, wobec tego od razu przejdę do ataku.

Atak

Przed wykonaniem zbicia należy dokonać dynamicznego wyskoku z rozbiegu z dwóch nóg, niby oczywiste, ale w praktyce bywa z tym różnie. Należy również pamiętać o opanowaniu odpowiedniego ułożenia ręki zamachowej w wyskoku wraz z odchyleniem się do tyłu i skrętem tułowia, w której dłoń znajduje się za głową, a łokieć powyżej linii barków. Piłkę (z reguły) powinno się uderzać w najwyższym punkcie przed sobą, środkiem swobodnej dłoni.

Dzięki opanowaniu prawidłowej techniki zbicia zawodnik uniknie błędów takich jak:

Nieskoordynowany rozbieg i wyskok z jednej nogi (zdarzają się jednak wyjątki jak np. w siatkówce kobiet)

Niestabilne ułożenie ręki w zamachu (dłoń zbyt luźna lub zbyt sztywna)

Tak zwane „wejście pod piłkę”, czyli wyskok bardziej w przód niż w górę

Uderzenie piłki poniżej zasięgu ręki atakującego, głównie dlatego, iż łokieć ręki zbijającego znajduje sie poniżej linii barków

Rodzaje ataków

  • Zbicie

Podstawowy atak w siatkówce. Zawodnik atakujący powinien ustawić się około 3,5m od siatki. Zbicie następuje w 2-3 krokach. Praworęczny gracz zaczyna prawą nogą mały krok, kolejny jest szybki i dłuższy. W trzecim atakujący bierze zamach (obie ręce wędrują do tyłu). Odbicie następuje przez pięty, następnie śródstopie i palce. Po odbiciu można zaobserwować, iż ciało zawodnika ułożone jest na kształt łuku. Tak jak wspomniałem wcześniej piłkę należy uderzyć całą dłonią. Ręka „atakująca” w fazie zamachu powinna być ugięta w łokciu, a dłoń znajdować za głową. Zbicie następuje poprzez szybki skłon tułowia do przodu oraz wyprostowanie ręki. Ręka „atakująca” powinna być wyprostowana, ale w żadnym razie nie nieusztywniona.

  • Plas

Dla siatkarskich laików… Plasowanie jest to lekkie, kierunkowe uderzenie piłki na pole przeciwnika, które z reguły jest najmniej chronione. Przy plasowaniu kierunek lotu piłki nadaje nadgarstek. Piłka spada po łuku. W ten sposób często można zaskoczyć niespodziewającego się lekkiego uderzenia.

  • Kiwka

Kiwnięcie jest to przerzucenie piłki w wyskoku w miejsce najsłabiej bronione przez rywala. W tym momencie wielu powie pewnie: czym zatem różni się plas od kiwki? Kiwka różni się od plasu tym, iż atakujący do końca markuje wykonanie silnego ataku, a piłka jest kierowana z góry w dół przez ruch w stawie barkowym wyprostowanego ramienia ze zgięciem dłoniowym nadgarstka.

Zbicie z różnych sektorów boiska

  • Atak ze środka

Środkowy bezpośrednio po zagrywce przeciwnika zawsze powinien zajmować pozycję wyjściową do wykonania ataku ze środka. W celu wykonania ataku należy zrobić jeden krok, po czym wykonać naskok do ataku (około 2,5 – 3 m od siatki). Bardzo ważnym zadaniem jest odbicie zawodnika środkowego w taki sposób, aby piłkę miał zawsze przed sobą.

  • Atak z lewego skrzydła

W przypadku ataku z piłki szybkiej nie ma potrzeby wychodzenia za linię boczną w trakcie rozbiegu do ataku. Zawodnik powinien przemieścić się najkrótszą drogą od miejsca przyjęcia do miejsca naskoku do ataku. Przy rozbiegu do ataku z poza boiska, trudniej jest skorygować naskok do ataku w przypadku niedokładnej wystawy rozgrywającego. Z reguły dla każdego typu ataku wystarczy jeden krok rozbiegu, aby prawidłowo wykonać atak.

Bardzo ważne jest ustawienie stóp oraz tułowia w kierunku prawego górnego rogu boiska przeciwnika (strefy V) w ostatnim kroku rozbiegu do ataku, bowiem z takiej pozycji zawodnik może atakować we wszystkich kierunkach.

  • Atak z prawego skrzydła

Identyczna sytuacja jak w poprzednim przypadku z tą różnicą, iż należy ustawić stopy oraz tułów w kierunku lewego górnego rogu boiska przeciwnika.

  • Atak z piłki sytuacyjnej

Z piłki wysokiej/ sytuacyjnej najczęściej atakowanej przy dwu lub trój bloku należy kiwać w środek boiska, na zawodnika rozgrywającego, bądź też próbować rozwiązania siłowego obijając ręce blokujących.

Ćwiczenia zaczerpnięte ze strony portalaktywni.pl

Siatka zawieszona na wysokości klatki piersiowej lub trochę niżej. Ćwiczący stają twarzą do niej. Trzymają piłkę na wyprostowanej lewej ręce (lewą rękę można oprzeć łokciem o siatkę), prawą przygotowują do uderzenia (ramię przy uchu, przedramię z tyłu). Piłkę uderzają całą dłonią. Ćwiczenie pracy nadgarstkiem, pamiętając o nie dotykaniu uderzającą ręką siatki. W drugiej wersji można narysować na parkiecie miejsce, w które ma trafić atakujący by ćwiczyć zbicie kierunkowe.

Ćwiczenie w dwójkach. Pary stają naprzeciwko siebie w odległości około 8 metrów. Osoba z piłką wykonuje zbicie tak, aby piłka odbiła się w odległości około 4 metrów i trafiła do partnera, który łapie ją i odbija w podobny sposób.

Ćwiczenia zbicia piłki przez siatkę. Jedna osoba podrzuca piłkę imitując wystawę. Druga osoba znajduje się na linii ataku. W czasie wystawienia osoba ta wykonuje krok, doskok i w wyskoku będąc w najwyższym punkcie zbija piłkę na drugą stronę. Ćwiczenie powtarza się w każdej pozycji ataku: z lewej, prawej i ze środka.

Artykuł został opracowany na podstawie poniższych materiałów

Wojciech Czapla, Program zajęć z wychowania fizycznego w dyscyplinie piłka siatkowa dla studentów Politechniki Śląskiej, źródło: polsl.pl

Roman Kulgawczyk, Nauczanie techniki gry efektywnej, źródło: akademiasiatkowki.com.pl

Silvano Prandi, Atak po przyjęciu zagrywki, źródło: akademiasiatkowki.com.pl

Atak w siatkówce, źródło: portalaktywni.pl

Polecam także rozbudowaną wersję przyjęcia zagrywki w piłce siatkowej dostępnej na MINTS.blog.pl

The following two tabs change content below.

Ostatnie wpisy Patryk Gęsicki (zobacz wszystkie)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>